امروز دُن فاکتی آمده بود این جا. گفت اگر می شود صندلی تان را به حالت اولیه برگردانید. اگر می شود آن را از توی صورت من بکشید کنار. خیلی نجیب بود. من گفتم نمی شود. گفتم هر چه باشد ما خیلی به هم نزدیکیم. و یادآوری کردم و مهمان نواز. گفت انگار آدم ها نمی خواهند صندلی شان را به حالت اولبه برگردانند. انگار افتاده بود توی کانال کولر و هرچه فریاد می زد می پیچید و بر می گشت توی سر و صورت خودش. من خیلی تحت تاثیر قرار گرفتم. یادت باشد یک لباس نظامی دیگر با سر دوش های اضافه برایش بدوزیم.
كلي از نوشته هاي اينجا رو خوندم امروز. تصويراي نوشته هات خيلي خوبه و لحنش. از اسمايي هم كه انتخاب مي كني، خوشم مياد. فقط دير به دير مي نويسين بعضي وقتا. بله به من ربطي نداره
لباس همیشه باید فاخر باشد اگر آقای رادان مشکلی نداشته باشد . تازه در مترو که میشوی حالت پنجره ها رو نباید تغیر بدی یا دست بزنی چمیدونم واسه سیستم تحویه و این جور حرفا دیگه ولی بعضی وختا پیر مرد های شاکی غرغر میکنن و بازش میکنن نمیدونم سردار تو این موردم صاحب نظر یا نه
دن فاكتي نجيب.
خوب بود محمدرضا. من خيلي كامنتم نميآد. ولي خوب بود.
توسط: mehdi | 31 خرداد 1387 11:53 قֽظֽ